گربه وانمود مي‌كرد كه كور است و روباه وانمود مي‌كرد كه شل است، ولي درواقع آن‌ها دزد بودند.

آن جانورهاي بدجنس سعي كردند پولِ پينوكيو را بدزدند، اما پينوكيو توانست فرار كند.

دزدها آن‌قدر عصابي شدند كه پينوكيو را گرفتند و از يك درختِ بلوطِ بلند آويزان كردند.

خوش‌بختانه يك پريِ آبيِ زيبا كه در آن نزديكي زندگي مي‌كرد پينوكيو را نجات داد و او را به خانه‌ي خودش برد.

پري مي‌دانست كه مردِ عروسك‌دار يك مقدار پول به پينوكيو داده،

اما وقتي پري درباره‌ي پول از پينوكيو سوآل كرد او گفت كه سكه‌ها را گم كرده.

به محضِ اين كه پينوكيو اين دروغ را گفت، دماغ‌اش شروع كرد به دراز شدن و دراز شدن.

پري خنديد.  «هر وقت دروغ بگويي اين اتفاق براي‌ات مي‌افتد.»  او گفت.

پينوكيو از اين كه دوباره شيطنت كرده بود پشيمان بود.

«كاش من يك پسرِ واقعي بودم.»  او به پري گفت. «شما مي‌توانيد به من كمك كنيد تا يك پسرِ واقعي بشوم؟»

«بله،»  پريِ آبيِ زيبا با لب‌خند گفت.  «اما به شرطي كه يك بچه‌ي خوب و مهربان و شجاع بشوي.»

بعد پري به او گفت كه چه طور خود را به خانه و ژپتو برساند.

پينوكيو خيلي دور نشده بود كه دوباره گربه و روباه را ديد.

اين دفعه آن‌ها واقعاً پول‌اش را دزديدند.

پينوكيو از پليس كمك خواست،

اما قبل از اين كه بتواند بگويد چه اتفاقي افتاده، خودش را پشتِ ميله‌هاي زندان ديد.

بدتر از همه، شنيد كه ژپتو گم شده.